Wat is bronbelasting op dividend en hoe krijgt u die terug?

Bronbelasting op dividend is belasting die aan de bron wordt ingehouden. Wanneer een bedrijf dividend uitkeert aan een aandeelhouder die in het buitenland woont, houdt het thuisland van het bedrijf een deel in voordat het geld vertrekt, en wat op uw rekening komt is het netto. Een dividend van 100 dollar van een Amerikaans bedrijf bereikt een Europese belegger als 85 dollar, of als 70 als het papierwerk nooit is gedaan.

Het tarief hangt van twee dingen af: het wettelijke tarief van het betalende land, en of uw land een belastingverdrag met dat land heeft dat het tarief verlaagt. Vervolgens belast uw eigen land het dividend opnieuw en verrekent het een deel van wat al is ingehouden. Het verschil tussen "een deel" en "alles" is waar beleggers geld verliezen zonder het te merken.

Er zijn twee wegen om het geld terug te krijgen. Een verrekening in uw eigen belastingaangifte dekt de belasting tot het verdragstarief. Een terugvordering bij het bronland dekt alles wat daarboven is ingehouden.

Wettelijk tarief tegenover verdragstarief

De belasting wordt geïnd door de betaalagent van het bedrijf, die het tarief toepast waarop de woonplaats op uw rekening u recht geeft. Het overzicht van uw broker toont drie regels per betaling: bruto, bronbelasting, netto.

Het wettelijke tarief is wat een land standaard aan elke niet-inwoner rekent. Het verdragstarief is het lagere tarief dat is afgesproken in het dubbelbelastingverdrag tussen twee landen, en 15 procent is het gebruikelijke cijfer voor portefeuillebeleggers. U dient nooit iets in om belast te worden; u dient alleen iets in om minder belast te worden. De Verenigde Staten passen het verdragstarief aan de bron toe zodra er een W-8BEN op dossier staat, Canada zodra er een woonplaatsverklaring is, Frankrijk zodra een woonplaatsattest de betaalagent heeft bereikt. Zwitserland en Duitsland houden bij iedereen het volle tarief in en betalen het verschil terug aan wie erom vraagt.

Het verdragstarief is ook het plafond van wat uw eigen land verrekent. Alles daarboven moet het bronland terugbetalen.

Bronbelastingtarieven per land

De tabel geeft het wettelijke tarief voor een niet-inwoner en het verdragstarief waarop de meeste Europese, Britse en Noord-Amerikaanse beleggers recht hebben. Verdragen en nationale tarieven veranderen, dus controleer het actuele cijfer voor uw eigen woonplaats.

De Duitse 26,375 procent is de belasting van 25 procent plus een solidariteitstoeslag van 5,5 procent daarop. Een regel met 0 procent betekent alleen dat er onderweg niets is ingehouden; uw eigen land belast het dividend nog steeds.

Het W-8BEN-formulier en zijn tegenhangers

Het W-8BEN is het formulier dat een niet-Amerikaan aan een Amerikaanse broker of bewaarder geeft om te verklaren dat hij geen Amerikaanse belastingplichtige is en om het verdragstarief van zijn land te claimen. Het blijft geldig tot het einde van het derde kalenderjaar na het jaar van ondertekening. De meeste brokers vragen het bij de opening van de rekening; als de uwe dat niet heeft gedaan, wordt op elk Amerikaans dividend dat u ontvangt 30 procent ingehouden.

Canada gebruikt de NR301-verklaring. Frankrijk aanvaardt een woonplaatsattest, afgestempeld door uw eigen belastingkantoor en verstuurd via uw bewaarder. Duitsland en Zwitserland bieden particulieren geen dergelijk formulier: iedereen betaalt het volle tarief en dient achteraf een terugvordering in. Voor een Britse, Zwitserse of eurozonebelegger met Amerikaanse aandelen halveert het W-8BEN de Amerikaanse belasting voor drie jaar en kost het tien minuten.

Weg één: de verrekening in uw eigen belastingaangifte

Uw land belast het buitenlandse dividend als inkomen en laat u vervolgens de buitenlandse belasting daarmee verrekenen. Dat is de verrekening van buitenlandse belasting. Overal gelden twee grenzen. De verrekening overschrijdt nooit het verdragstarief, dus als er bij gebrek aan een W-8BEN 30 procent is ingehouden, verrekent uw woonland nog steeds hoogstens 15. En de verrekening overschrijdt nooit uw eigen belasting op datzelfde dividend, en daar verschillen de Europese gevallen:

• Verenigd Koninkrijk. Een belastingplichtige in het basistarief betaalt 8,75 procent op dividend, dus op een Amerikaans dividend van 1.000 pond is de Britse belasting 87,50, de op de SA106 geclaimde verrekening is beperkt tot 87,50, en 62,50 van de 150 ingehouden wordt nooit teruggekregen. Wie in het hogere tarief valt, verrekent de volle 15.
• Duitsland. De verrekening wordt via de Anlage KAP afgezet tegen de vlaktaks van 25 procent, dus de 15 procent wordt volledig opgevangen.
• Zwitserland. Buitenlandse bronbelasting wordt via de DA-1 geclaimd, beperkt tot de Zwitserse belasting op hetzelfde inkomen.
• Italië en België. Geen van beide geeft een particuliere belegger een algemene verrekening. De buitenlandse belasting is gewoon een kost.

Weg twee: de terugvordering bij het bronland

Alles wat boven het verdragstarief is ingehouden, wordt op verzoek door het bronland terugbetaald. Drie landen zijn goed voor de meeste terugvorderingen: Zwitserland (35 procent ingehouden, 15 onder het verdrag, dus 20 procent van elk brutodividend is terug te vorderen), Duitsland (26,375 naar 15, dus 11,375 procent) en Frankrijk (25 naar 15 of 12,8 wanneer er geen attest op dossier stond, dus 10 tot 12,2 procent).

De procedure is een formulier aan de buitenlandse belastingdienst, een woonplaatsattest van uw eigen belastingkantoor en een dividendnota van uw bewaarder. De termijnen lopen van twee tot vier jaar na het jaar van betaling, en een gemiste termijn maakt van het teveel een blijvende kost. Voor de VS komt het teveel voort uit een ontbrekend W-8BEN en betekent terugvorderen een aangifte als niet-inwoner; het praktische antwoord is het formulier indienen en het lek dichten.

Een rekenvoorbeeld: een inwoner van Frankrijk met Amerikaanse aandelen

U woont in Frankrijk en ontvangt een brutodividend van 1.000 euro van een Amerikaans bedrijf, met een W-8BEN op dossier bij uw broker.

Het resultaat is 30 procent in totaal, hetzelfde als bij een Frans dividend. Zonder W-8BEN houden de VS 300 in en ontvangt u 700. Frankrijk belast nog steeds 300 en verrekent nog steeds alleen het verdragstarief, 150, dus het int 150. Totale belasting 450, oftewel 45 procent, en u houdt 550 over. Op 5.000 euro Amerikaanse dividenden per jaar is dat 750 euro per jaar voor het ontbreken van één handtekening.

Wat een fiscale wrapper wel en niet doet

Een wrapper neemt de belasting van uw eigen land weg, niet die van het bronland, want het bronland heeft nog nooit van uw wrapper gehoord.

• Een Britse ISA heeft geen Britse belasting om de buitenlandse belasting mee te verrekenen, dus Amerikaanse aandelen in een ISA verliezen definitief 15 procent met een W-8BEN, 30 zonder.
• Een Franse PEA is hetzelfde: de 15 procent Amerikaanse bronbelasting is een eindkost, dus een PEA komt het best tot zijn recht met Franse en eurozoneaandelen.
• Een Canadese RRSP is de uitzondering. Het verdrag tussen Canada en de VS stelt Amerikaanse dividenden die in een geregistreerde pensioenrekening worden gestort vrij van Amerikaanse bronbelasting, dus een Amerikaans aandeel in een RRSP wordt onderweg tegen nul belast. Een TFSA krijgt die vrijstelling niet en verliest de 15 procent.

Waarom in Ierland gevestigde ETF's ertoe doen

Een ETF is ook een aandeelhouder en draagt bronbelasting op de dividenden die hij ontvangt. Een in Ierland gevestigde ETF met Amerikaanse aandelen betaalt binnen het fonds 15 procent Amerikaanse bronbelasting onder het verdrag tussen Ierland en de VS, en keert vervolgens zonder Ierse bronbelasting uit aan niet-Ierse beleggers, dus uw overzicht toont 0 procent en het fonds heeft al 15 opgevangen. Een in de VS gevestigde ETF die aan een Europese belegger uitkeert, wordt op beleggersniveau ingehouden, 15 procent met een W-8BEN en 30 zonder. Voor een belegger zonder verdrag met de VS, of die belegt via een wrapper die geen verrekening kan gebruiken, levert de Ierse structuur het tarief van 15 procent op zonder formulier, en daarom zijn de meeste grote Europese ETF-reeksen in Dublin gevestigd. De prijs is dat de 15 procent die binnen het fonds is opgevangen nooit verrekenbaar is; een accumulerende aandelenklasse omzeilt de uitkering helemaal.

De cijfers op orde houden

Het probleem met bronbelasting is niet het tarief. Het is dat de belasting in verschillende valuta's landt, uit verschillende landen, tegen tarieven die afhangen van welk formulier op dossier stond, en dat elke terugvordering een eigen termijn heeft. Een portefeuilletracker zoals Cadances brengt de posities bij al uw brokers samen in één portefeuille en registreert elk dividend met bruto, bronbelasting en netto in uw basisvaluta, zodat de bronbelasting van het jaar per bronland één overzicht is in plaats van een zoektocht door afschriften. Het belastingscherm markeert waar het ingehouden tarief afwijkt van het verdragstarief, zodat een terugvordering vóór de termijn in beeld komt, en modelleert de verrekening volgens de regels van uw eigen land, wrappergevallen en de RRSP-vrijstelling inbegrepen. De formulieren blijven aan u om in te dienen; de tracker vertelt u welke de moeite waard zijn.

Veelgestelde vragen

Wat is bronbelasting op buitenlands dividend?

Het is de belasting die het thuisland van het bedrijf inhoudt op een dividend voordat het wordt uitbetaald aan een aandeelhouder die in het buitenland woont, op uw overzicht zichtbaar als het verschil tussen bruto en netto. Het tarief is het wettelijke tarief, verlaagd tot het verdragstarief zodra u uw woonplaats hebt aangetoond.

Wat zijn de bronbelastingtarieven op dividend per land?

Het gebruikelijke verdragstarief is 15 procent, bereikt vanuit wettelijke tarieven van 30 procent in de VS, 25 in Canada en Frankrijk, 26,375 in Duitsland en 35 in Zwitserland. Het Verenigd Koninkrijk rekent niets, Nederland 15 zonder iets terug te vorderen, en in Ierland gevestigde ETF's keren zonder Ierse bronbelasting uit aan niet-inwoners. Tarieven veranderen, dus controleer het actuele verdrag.

Hoe vorder ik bronbelasting terug?

Voor belasting boven het verdragstarief dient u een terugvordering in bij de belastingdienst van het bronland: een formulier, een woonplaatsattest van uw eigen belastingkantoor en een dividendnota van uw broker, binnen twee tot vier jaar. Voor belasting tot het verdragstarief claimt u in plaats daarvan een verrekening in uw eigen belastingaangifte.

Wat is een W-8BEN-formulier?

Het is de verklaring die een niet-Amerikaanse belegger aan een Amerikaanse broker geeft om het verdragstarief op Amerikaanse dividenden te claimen, meestal 15 procent in plaats van 30. Het blijft geldig tot het einde van het derde kalenderjaar na ondertekening; zonder wordt op elk Amerikaans dividend 30 procent ingehouden.

Worden buitenlandse dividenden dubbel belast?

Gedeeltelijk. Het bronland houdt in, vervolgens belast uw eigen land hetzelfde dividend en verrekent het de buitenlandse belasting tot het verdragstarief en tot uw eigen belasting erop, zodat een verdragsbelegger op een belaste rekening meestal ongeveer evenveel betaalt als op een binnenlands dividend. De belasting wordt echt dubbel betaald wanneer er geen formulier is ingediend, wanneer uw land geen verrekening geeft, of wanneer het dividend in een wrapper zit zonder binnenlandse belasting om mee te verrekenen.