Zijn Dividend Aristocrats de moeite waard? Een filter, geen koopsignaal

Dividend Aristocrats verdienen een plek op uw shortlist en geen plek op uw kooplijst. Het label is een goed filter: het verwijdert elk bedrijf dat zijn dividend in de afgelopen 25 jaar heeft verlaagd, bevroren of overgeslagen, en dat is het grootste deel van de markt. Het is een slecht koopsignaal, omdat de reeks niets zegt over de koers van vandaag, het deel van de winst dat al de deur uitgaat, of de vraag of de laatste tien verhogingen 8 procent of 1 procent bedroegen.

Het oordeel in één zin: begin bij de lijst en doe daarna het werk dat u toch al zou hebben gedaan. Een Aristocrat die de veiligheidscontroles doorstaat bij een rendement boven zijn eigen gemiddelde is een prima aankoop. Een Aristocrat die u koopt omdat het een Aristocrat is, is een gok dat het verleden zich herhaalt tegen welke prijs de markt ook vraagt.

Wat de criteria van de lijst werkelijk zijn

De S&P 500 Dividend Aristocrats-index is eigendom van S&P Dow Jones Indices en heeft vaste regels. Een bedrijf komt in aanmerking wanneer het in de S&P 500 zit, zijn dividend minstens 25 opeenvolgende jaren heeft verhoogd en een drempel voor omvang en liquiditeit haalt (een voor free float gecorrigeerde marktwaarde van enkele miljarden dollars en een minimale dagelijkse handelswaarde). De index bevat minstens 40 namen, gelijk gewogen, en toetst het lidmaatschap elk jaar in januari.

De Dividend Kings zijn iets anders. De lat ligt op 50 opeenvolgende jaren van verhogingen, maar geen enkele indexaanbieder is eigenaar van het label, er is geen omvangsdrempel en geen S&P 500-vereiste. Uitgevers stellen de lijsten samen en verschillen aan de randen van mening; ongeveer 50 Amerikaanse bedrijven komen in aanmerking, veel daarvan klein.

Het woord Aristocrat is in elke rij hetzelfde. De norm niet.

Wat een reeks van 25 jaar bewijst

Zo'n lange reeks is echt bewijs, en het loont om precies te zijn over waarvan. Ze bewijst dat het bestuur het dividend als een verplichting behandelt en niet als een restpost: 25 jaar verhogingen beslaat minstens twee recessies, dus het bedrijf vond het geld om de uitkering te verhogen terwijl de winst daalde. Ze bewijst dat het bedrijf die recessies heeft overleefd zonder een redding die de aandeelhouders wegvaagde. En ze bewijst dat het management iets heeft geërfd dat het liever niet zelf breekt, en daarom lopen reeksen door: de prikkel om jaar 26 te halen is sterker dan de prikkel om jaar 3 te halen.

Wat de reeks niet bewijst

Ze zegt niets over de waardering. Een bedrijf met een reeks van 30 jaar kan tegen 35 keer de winst en een rendement van 1,5 procent noteren, en doet dat vaak ook, omdat alle anderen dezelfde lijst hebben gelezen. De reeks zegt dat het dividend betrouwbaar is, niet dat het tegen deze koers de moeite van het kopen waard is.

Ze zegt niets over de uitkeringsratio. Een reeks kan in leven worden gehouden terwijl het uitgekeerde deel van de winst van 40 naar 90 procent opschuift. De verhogingen gaan door tot het jaar waarin dat niet meer kan, en de lijst reageert pas na de verlaging.

Ze zegt niets over het tempo van de verhogingen. Een verhoging van één cent per aandeel telt even zwaar als een verhoging van 10 procent, en een bedrijf dat jarenlang onder de inflatie verhoogt, betaalt u reëel steeds minder terwijl het label het tegendeel beweert.

En ze zegt niets over de toekomst. De volgende 25 jaar zijn van de balans, de kasstroom en de sector, en het label meet geen van drie.

Hoe Aristocrats onderuitgaan

De symbolische verhoging. Wanneer de winst stokt, verhoogt een bestuur dat aan de reeks hecht het dividend met het kleinste bedrag dat nog meetelt: 1 procent per jaar, soms minder. Het bedrijf blijft op de lijst, de uitkeringsratio klimt, en de belegger die voor groeiend inkomen kocht, krijgt een uitkering die trager groeit dan de boodschappen.

De verlaging, en het vertrek. De lijst wordt herschreven nadat de schade is aangericht. In 2009 vertrokken de financiële waarden als groep: banken die decennialang hadden verhoogd, verlaagden of schortten binnen enkele maanden op, samen met een groot industrieel conglomeraat en een farmaceut die zijn uitkering halveerde. In 2020 zaten onder de vertrekkers een olieboorbedrijf en een winkelketen die haar dividend opschortte terwijl de winkels dicht waren. In elk geval was de reeks het jaar ervoor nog intact, en hadden de uitkeringsratio en de kasstroomdekking al een jaar of langer problemen gesignaleerd.

De prijs die u betaalt. Omdat de lijst populair is, zijn de leden in een rustige markt zelden goedkoop. Aristocrats kopen wanneer hun rendement ver onder hun eigen historie ligt, betekent betalen voor veiligheid die al is ingeprijsd, en het rendement vanaf dat startpunt is doorgaans bescheiden, ook als elk dividend binnenkomt.

Presteren Dividend Aristocrats beter?

Niet betrouwbaar. Over lange periodes is de Aristocrats-index in dalende markten doorgaans minder gedaald dan de S&P 500 en in sterke stijgende markten achtergebleven, vooral in de markten die worden aangevoerd door technologiebedrijven die weinig of niets uitkeren. Tel de twee helften bij elkaar op en het langetermijnresultaat lag dicht bij de brede index, met lagere volatiliteit en een gelijkmatiger verloop.

Dat is een respectabel resultaat, maar het is geen outperformance, en het is niet gratis: de prijs van de rustiger rit zijn de jaren waarin de markt rent en de Aristocrats wandelen. Wanneer een grafiek laat zien dat de Aristocrats met ruime voorsprong winnen, controleer dan de startdatum.

De Europese versies zijn een andere norm

Europese lezers komen het woord Aristocrat tegen op de SPDR-ETF's, en de lijsten achter die fondsen zijn gebouwd op een lagere lat. De S&P Europe 350 Dividend Aristocrats vereisen tien opeenvolgende jaren van een verhoogd of minstens gelijk gehouden dividend, geen 25 jaar verhogingen. De Britse versie gebruikt dezelfde tienjaarsregel, en de Canadese neemt genoegen met vijf. Een venster van tien jaar reikt niet terug tot 2008, dus een Europese Aristocrat is door één neergang getest, niet door twee, en een gelijk gehouden dividend slaagt waar een Amerikaans dividend zou zakken.

Drie lokale details doen ertoe. De meeste Europese bedrijven keren een of twee keer per jaar uit, dus een gelijk gehouden dividend kost in reekstermen niets. In 2020 droegen de Europese Centrale Bank en de Britse toezichthouders banken en verzekeraars op hun dividend volledig op te schorten, wat reeksen brak die niets met de gezondheid van het bedrijf te maken hadden. En de Zwitserse namen met de langste staat van dienst tellen hun reeks in franken, dus een belegger in euro of pond ziet na valutabewegingen een ander groeipercentage.

De praktische regel: behandel tien jaar als een eerste schifting, en pas de 25-jaarstoets zelf toe door de historie terug te lezen tot 2008.

Hoe u de lijst gebruikt

1. Begin bij de lijst om het veld te verkleinen. De Aristocrats geven u ongeveer 70 namen, de Kings ongeveer 50, de Europese lijsten elk enkele tientallen: een verzameling die u werkelijk kunt onderzoeken.
2. Voer de veiligheidscontroles uit op elk van hen: een uitkeringsratio tussen 40 en 60 procent van de winst, een vrije kasstroom die het dividend ruimschoots dekt, een nettoschuld onder ongeveer twee keer de EBITDA voor een gewoon bedrijf, en een vijfjarige dividendgroei van minstens 5 procent. Een lid dat op twee hiervan zakt, staat op het punt geen lid meer te zijn.
3. Wacht op de koers. Vergelijk het huidige rendement met het eigen vijfjaarsgemiddelde van het bedrijf. Rond of daarboven rekent de markt vandaag geen premie voor het label. Ver eronder betaalt u er een. De lijst verandert van jaar tot jaar nauwelijks; de koersen wel.
4. Controleer opnieuw na elke resultatenpublicatie. De reeks wordt één keer per jaar bijgewerkt; de uitkeringsratio, de kasstroom en de schuld elk kwartaal, en die bewegen als eerste.

Volg die stappen en de lijst doet er niet veel meer toe, en dat is precies de bedoeling. Het label heeft de naam onder uw aandacht gebracht. De cijfers hebben beslist.

De ETF-route

Als 70 namen doorlichten meer is dan u wilt, is de index als fonds verkrijgbaar. Het in de VS genoteerde fonds van ProShares volgt de S&P 500 Aristocrats rechtstreeks, maar de meeste Europese brokers mogen het niet aan particuliere beleggers verkopen omdat het vereiste essentiële-informatiedocument ontbreekt. Het in Ierland gevestigde SPDR-aanbod dekt de Amerikaanse, Europese, Britse en wereldwijde lijsten; het Amerikaanse fonds daarvan hanteert een 20-jaarsregel over een breder universum, dus lees de factsheet voordat u aanneemt dat het dezelfde namen bevat. Een in Ierland gevestigd fonds draagt binnen het fonds 15 procent Amerikaanse bronbelasting op zijn Amerikaanse aandelen en keert aan niet-ingezetenen uit zonder verdere inhouding, doorgaans de goedkopere structuur voor een Europese houder. De keerzijde is dat het fonds elk lid koopt tegen welke koers dan ook, dus stap drie hierboven wordt voor u gedaan, maar niet in uw voordeel.

De controles aan de gang houden

Het lastige deel is het opnieuw uitvoeren van de controles op uitkeringsratio, kasstroomdekking en rendement na elk resultatenseizoen, voor elke Aristocrat die u bezit en elke Aristocrat waarop u wacht om te kopen. Een portefeuilletracker zoals Cadances voert die controles uit op elke ticker: het Dividend Kings-scherm in de Screener, met één klik beschikbaar, toont de langste reeksen met naast elk een dividendveiligheidsscore van 0 tot 100, de screener stelt ondergrenzen in voor uitkeringsratio en vijfjarige dividendgroei, en de pagina van elke positie toont de fundamentals en de verhogingen of verlagingen zodra ze binnenkomen. De lijst vertelt u waar u moet kijken; de tracker vertelt u wanneer een naam erop het label niet meer verdient.

Veelgestelde vragen

Wat zijn de criteria voor de Dividend Aristocrats-lijst?

Lidmaatschap van de S&P 500, minstens 25 opeenvolgende jaren van dividendverhogingen, en minimumdrempels voor omvang en liquiditeit. De index is gelijk gewogen en toetst het lidmaatschap elk jaar in januari; een bedrijf dat niet verhoogt of de S&P 500 verlaat, valt af.

Dividend Kings vs Aristocrats: wat is het verschil?

Kings hebben 50 opeenvolgende jaren van verhogingen nodig, twee keer de lat van de Aristocrats, maar de Kings zijn een lijst van uitgevers en geen S&P-index, zonder omvangsdrempel en zonder S&P 500-vereiste. Veel Kings zijn kleine bedrijven.

Bestaan er Europese Dividend Aristocrats?

Ja, onder een andere regel. De S&P Europe 350 en S&P UK Dividend Aristocrats hebben slechts tien jaar verhoogd of gelijk gehouden dividend nodig, een veel lagere toets dan de Amerikaanse. Lees de historie terug tot 2008 voordat u het label als gelijkwaardig beschouwt.

Welke Dividend Aristocrats-ETF moet een Europese belegger kopen?

Het in Ierland gevestigde SPDR Aristocrats-aanbod is de praktische keuze voor de meeste beleggers in de eurozone, het Verenigd Koninkrijk en Zwitserland, omdat het in de VS genoteerde ProShares-fonds meestal niet beschikbaar is voor Europese particuliere rekeningen. Controleer welke index het fonds volgt, want de Amerikaanse versie hanteert een 20-jaarsregel.

Presteren Dividend Aristocrats beter dan de S&P 500?

Over lange periodes lag het resultaat dicht bij de index, met lagere volatiliteit: de Aristocrats verloren doorgaans minder in dalende markten en bleven achter in sterke stijgende markten. Of ze over een bepaalde periode winnen, hangt vooral af van waar die periode begint.